لیست پست های مرتبط با نعمت_اژدری

ویگوتسکی یادگیری را کنشی اجتماعی می‌داند که رشد را پیش می‌برد، نه برعکس. در قلب نظریهٔ او «منطقهٔ رشد تقریبی» (ZPD) قرار دارد: فاصلهٔ میان آنچه کودک به‌تنهایی می‌تواند و آنچه با کمک یک فرد توانمندتر به دست می‌آورد. وظیفهٔ معلم «داربست‌زنی» در همین منطقه است؛ حمایتی موقتی که با مستقل شدن کودک، به‌تدریج کنار گذاشته می‌شود. پیام ویگوتسکی برای معلمان دبستان این است: آنچه کودک امروز با همراهی تو انجام می‌دهد، فردا به‌تنهایی از پسِ آن برمی‌آید.

نظریهٔ پیاژه به معلم ابتدایی می‌آموزد که ذهن کودک، تنها یک نسخهٔ ناقص از ذهن بزرگسال نیست، بلکه ساختاری کاملاً متفاوت با منطق خاص خود دارد. شناخت مراحل پیش‌عملیاتی و عملیات عینی، معلم را قادر می‌سازد تا به جای آموزش انتزاعی زودهنگام، یادگیری را بر بستر تجربه‌های عینی، دست‌ورزی و بازی طراحی کند، اشتباهات کودکان را نه به چشم شکست، که پنجره‌ای به ساختار ذهنیشان ببیند، و با ایجاد چالش‌های متناسب با مرحلهٔ رشد، آنان را به سوی کشف و ساختن دانش هدایت نماید. هدف، پرورش کودکانی نیست که دانسته‌های دیروز را تکرار کنند، بلکه انسان‌هایی است که توانایی اندیشیدن، کاوش و نوآوری داشته باشند.