بازیِ کودکان با ماسهها در کنارهی دریا، درسِ پنهانِ پداگوژی است: رشد، نه یک فرآیندِ مهندسیشده، بلکه یک فرآیندِ ارگانیک است. نگاهِ سنتی به تعلیم و تربیت، مربی را به عنوان "معمارِ اجباری" میبیند که مسیرها را تعیین میکند؛ اما نگاهِ نوین، مربی را به عنوان "باغبانِ هوشمند" میشناسد. ما در مدرسه، نباید با ایجاد کانالهای آموزشیِ محدود، مسیرِ رشدِ کودک را مدیریت کنیم؛ بلکه باید با درکِ عمیقِ علایقِ او، به او اجازه دهیم تا با تکیه بر نیرویِ درونی خود، جهتِ تکامل خویش را بیابد. تعلیم و تربیتِ اصیل، همسو کردنِ مسیرِ آموزش با ریتمِ طبیعیِ کنجکاوی است.»
این دقیقاً همان رویکردی است که زیربنای پداگوژی در "پردیس فرشته" را تشکیل میدهد.
ما در پردیس، به جای استفاده از الگوهای آموزشیِ سنتی و یکسانسازیِ دانشآموزان، از متدهایی بهره میگیریم که "کنجکاویِ کودک" را موتور محرکهی یادگیری قرار میدهند.
از طریق سیستمهای سنجش کیفی، پروژههای هنری و علمیِ چندرشتهای و محیطهای آموزشی منعطف، ما تلاش میکنیم تا "کانالهای اجباری" را جایگزین "مسیرهای کشفکننده" کنیم.
در پردیس فرشته، ما به کودک آموزش نمیدهیم که "چه چیزی" فکر کند، بلکه به او ابزار لازم را میدهیم تا بداند "چگونه" فکر کند.»